top of page

Radicale Verantwoordelijkheid

Ik ben een groot voorstander van radicale verantwoordelijkheid.

Dit concept is aan mij geïntroduceerd door mijn business coach Vanessa Simpkins, enkele jaren geleden. Maar zelfs daarvoor al was ik bezig met kijken naar wat mijn eigen aandeel was in bijvoorbeeld mijn lichamelijke klachten.

Vanessa leerde mij, dat ook gebeurtenissen in mijn leven voortvloeien uit mijn overtuigingen.

Mijn huidige coach, Lindsay Dam, zegt ook dikwijls "alles gebeurt als reactie op jou".


Volledige verantwoordelijkheid nemen voor hoe ik me voel, voor mijn leven en alles dat hierin "opduikt", is verre van gemakkelijk en al helemaal niet prettig. Maar het levert ook tegelijkertijd veel vrijheid en eigen regie op.


Voor veel mensen is dit onbekend terrein of gaat zelfs een brug te ver.

Dat is ok. En ik snap het helemaal.


Je kunt ook ontzettend veel bereiken door je te focussen op hoe je met situaties omgaat. Daar zitten al veel verander-mogelijkheden en kracht.


Veel mensen kennen dit verschijnsel ook: ze vinden betekenis in tegenslagen.

Van deze zeven groeigebieden is gemeld dat ze voort kunnen komen uit tegenspoed:


* Meer waardering voor het leven

* Grotere waardering en versterking van hechte relaties

* Toegenomen mededogen en altruïsme

* De identificatie van nieuwe mogelijkheden of een doel in het leven

* Groter bewustzijn en gebruik van persoonlijke sterke punten

* Verbeterde spirituele ontwikkeling

* Creatieve groei


Dit zijn de mensen, die na hun burn-out hun roeping vinden.

De mensen die inzien, dat hun ontslag, hoe vervelend ook, tegelijkertijd dé uitgelezen kans is om hun eigen bedrijf te starten (waar ze al jaaaaaren van droomden).

Mensen die na de dood van een dierbare een waardevolle stichting opzetten of andere mensen gaan voorlichten en waarschuwen vanuit hun ervaring.


Betekenis geven aan wat je meemaakt, kan je dus enorm vooruit helpen.

Maar je voorkomt hiermee niet dat soortgelijke zaken steeds opnieuw kunnen blijven gebeuren. Je lost het probleem immers niet bij de kern op als je slechts "reageert" op wat er gebeurt (al kan dat soms wel "toevallig" gebeuren door hoe je ermee omgaat).

En je blijft alsnog "slachtoffer" van het lot.


Zo lang je de les niet leert, blijft ie immers terugkomen.

Op steeds dezelfde of juist nieuwe manieren.

Maar je krijgt hem net zo lang op je bordje totdat je bereid bent hem te doorzien en er iets mee doet.


In mijn eigen leven heb ik ervaren, dat alles een functie heeft.

En ik heb hierdoor (of dankzij, haha) een onwankelbaar vertrouwen in het Universum gekregen. Ik wéét dat alles met een reden gebeurt en voor mijn bestwil en expansie bedoeld is.


Enkele voorbeelden uit mijn eigen leven:

* Ik had al jaren een soort inkomensplafond in mijn praktijk. Wat ik ook probeerde, ik verdiende niet meer dan een x bedrag per maand.

Totdat mijn coach me vroeg: wat voel je, wat gebeurt er vanbinnen als je denkt aan 10.000 euro per maand verdienen?

Mijn reactie?

"Wil je me dood hebben of zo? Weet je hoeveel sessies of afstemmingen ik daarvoor zou moeten doen elke week?!"

Mijn overtuiging was namelijk, dat ik me helemaal kapot zou moeten werken om meer te verdienen. Hiermee zette ik mezelf volledig "vast" en zag geen mogelijkheden voor groei. Ik zette de deur om meer te kúnnen ontvangen letterlijk dicht.

* Toen een arts me vertelede, dat ze dacht dat ik fibromyalgie had, was mijn eerste reactie "ja maar dát ga ik mezelf niet aandoen!"

Dit was in een periode waarin ik heel veel stress ervaarde en na een periode waarin ik heel erg ziek was geweest. Ik had nog totaal geen (bewuste) relatie met mijn lichaam en wist niks van het communiceren met mijn lijf. Toch was de boodschap luid en duidelijk: heel veel wat ik deed in mijn leven, klopte niet voor mij.

Intuïtief gooide ik letterlijk alles om. En heb sindsdien geen last meer van die klachten (tenzij ik weer iets aan het doen ben, dat niet goed voor me is).

* Of wat dacht je van deze: ik had een diep gewortelde overtuiging, dat ik anderen "niet tot last mocht zijn".

Mijn coach vroeg me toen: snap je nu hoe het hebben van zo'n overtuiging je belemmert om de wereld in te stappen met je verhaal?

Het antwoord was een volmondig "ja" 😉

Ik had dus wat werk te verrichten op dit gebied. Ik mocht mijn schaduwkant in de ogen kijken en de redenen waarom ik deze overtuiging met me mee droeg, oplossen, helen en veranderen.


Door aan de oorzaak-kant te gaan staan van wat er gebeurt, word ik automatisch de oplossing. Ik kan namelijk aan mijn mindset werken, opruimwerkzaamheden vanbinnen doen, oude wonden laten helen en patronen veranderen.

Hoe mooi is dat?


En de dingen die niet meteen duidelijk worden of misschien niet in mijn invloed sfeer liggen, kan ik (proberen te) accepteren. En erop vertrouwen dat alles met een reden gebeurt en met de beste intentie. Ook als ik de reden niet meteen begrijp.


Daarnaast ben ik ook gewoon een mens en raak ook ik geregeld getriggerd, overstuur en "van mijn pad af". Dat hoort erbij. Dat is onderdeel van de menselijke ervaring. Maar ik blijf er niet (meer!) lang in "hangen". Want er is elke keer dat stemmetje vanbinnen dat zegt: waarvóór gebeurt dit? Wat kan ik hiervan leren? Hierdoor leer ik mezelf steeds beter kennen, ben emotioneel gezien steeds rustiger, ben weerbaarder en veerkrachtiger en sta aan het roer van mijn leven. Ik neem de uitnodiging tot zelfrealisatie dan ook graag aan. En hoe is dat voor jou?


In diepe dankbaarheid voor jouw aanwezigheid,

Stuur ik je liefde en licht,

Warme groet,


Kinga.









11 weergaven0 opmerkingen

Comments


bottom of page